Woensdag 24 oktober: Dadim. De herdenkingsmis. Op de thee.

De mis

Vandaag lopen we om 8 uur naar de ontbijttafel. Ben is buiten bezig om het bloemstuk voor het graf te maken. Het ziet er mooi uit. In de tuin staat ons avondeten. Dit ziet er ook goed uit.

Om 9 uur gaan we naar de kerk. Al ver van te voren horen we het gezang. Het is erg druk. Pater Boniface en pater Iede leiden de mis. Iede vertaalt zo nu en dan een stukje voor ons in het Nederlands. Boniface zegt: "We vieren vandaag het leven van Abba Toon." Belangrijke woorden van ome Ton waren: "Ik ben blij met het leven, en blij met het woord van Jezus in mijn leven." Een jongen uit het koor leest een gedicht voor. De leidster van de Katholieke vrouwen van Dadim wil ook iets zeggen. Na drie woorden schiet ze helemaal vol, en ze loopt weer terug naar haar plaatst.
Een van de andere Borana's zegt ook nog 'n aantal woorden. Iede vertaalt het voor ons. Wederom veel lieve en lovende woorden. "Abba Toon was goed voor iedereen. Vooral voor de kinderen. Of ze nu gedoopt waren of niet." "Hij was als een broer voor alle Borana."
Na de mis wordt het gedenkplaatje van de familie op het graf bevestigd. Ma (Lia) legt het bloemstuk op het graf en Boniface zegent het graf. Na deze plechtigheden volgt er weer een koffieceremonie. We durven nu al een boontje te proeven...
Dan is het tijd om de meegebrachte kinderkleren uit te delen. Het verloopt een beetje chaotisch. Iedereen wil natuurlijk wat hebben. Als de dozen leeg zijn, gaan we naar het huis voor een kopje koffie en wat te eten.
Iede vertelt wat over de tijd dat ome Ton aan het boek werkte, samen met Cynthia. Ze hadden nogal eens wat botsingen, maar uiteindelijk is het resultaat iets heel moois geworden.

Op de thee

Om 17 uur gaan we 'op de thee' bij de leidster van de Katholieke vrouwen van Dadim. Ze hebben Enjéra voor ons klaargemaakt met aardappelen en groenten. Ook krijgen we thee bereid met kamelenmelk. Erg lekker allemaal. Erg mooi dat ze dit allemaal voor ons doen. Deze keer lukt het de vrouw wel om wat woorden te spreken over ome Ton. Zij heeft nog erg veel verdriet. Ome Ben krijgt van een van de aanwezige jongens een Borana-armband aangeboden. Een erg mooi gebaar. Hij zal hem nooit meer afdoen.
Hierna lopen we een rondje 'om het dorp'. Er lopen een hoop schoolkinderen mee. Zij praten een hoop. Zij doen erg hun best om hun Engels te oefenen.

Kampvuurtje

Teruggekomen bij het huis wordt het meubilair buiten gezet en het kampvuur aangestoken. Er staat wederom een zeer goed gevulde tafel met eten voor ons klaar. Salades, tomaatjes, paprika, rijs, linzen en natuurlijk de geit.
Na het eten kijken we wat TV. Boniface laat ons Big Brother Africa zien. Daarna bekijken we de video, gemaakt door de overheid, van de begrafenis van ome Ton. Daarna praten we nog wat rond het dovende kampvuur. Om 00.30 wordt het tijd om te gaan slapen.